DĄB

Dąb to drzewo o wysokości do 25 m, o szerokiej kulistej koronie. Korowina na pniu łuszczy się szerokimi płatami. Liście odwrotnie jajowate ku nasadzie klinowato zwężone z wierzchu ciemnozielone i połyskujące, od spodu niebieskawe lub sinozielone nagie (młode owłosione). W jesieni przebarwiają się na ciemnoczerwony, pomarańczowy lub fioletowoczerwony kolor.

DAMIANA

Damiana jest rośliną pochodzącą z Ameryki południowej, od wieków znana i stosowana w Meksyku gdzie głównie występuje. Nazwa rośliny pochodzi od imienia męczennika nazywana także “zielem świętego Damiana”. Roślina ta, sugeruje botaniczna nazwa, uważana jest od wieków za środek pobudzający popęd płciowy i jest ludowym lekarstwem na impotencję. Stosowana i polecana jest także jako środek działający ogólnie tonizująco oraz poprawiający funkcje życiowe organizmu. Damiana została okrzyknięta afrodyzjakiem już w starożytnych czasach, szczególnie przez rodowitych mieszkańców Meksyku. Jej działanie polega między innymi na naturalnym wyrównywaniu poziomu hormonów w organizmie człowieka, dlatego cieszy się wielką popularnością zarówno wśród kobiet jak i mężczyzn.

DEREŃ

Dereń należy do rodziny dereniowatych (Cornaceae), a jego łacińska nazwa nawiązuje — z powodu twardości drewna — do słowa róg (cornu). Rośliny z tego rodzaju posiadają naprzeciwległe, opadające na zimę liście oraz kwiaty zebrane w główkowate kwiatostany, u niektórych gatunków ozdobą są kolorowe podsadki kwiatostanu. Owocem jest biały niebieski, czerwony lub czarny pestkowiec. Niektóre derenie mają dekoracyjne, kolorowe liście oraz pędy, inne okazale i obficie kwitną, a owoce derenia jadalnego nadają się do spożycia oraz na przetwory.

DRACENA

Dracena pochodzi z wschodnioafrykańskiej dżungli. Charakteryzuje się pięknymi biało i żółto paskowanymi liśćmi. W warunkach domowych dorasta do 60 – 70 cm, natomiast w naturze osiąga nawet kilka metrów. Nazwa smokowiec pochodzi od Greckiego słowa drakania, które oznacza samicę smoka. Inna źródła podoją, że nazwa wywodzi się od czerwonej żywicy wydzielanej przez niektóre gatunki dracen, określaną przez tubylców krwią smoka. Dracaena fragrans jako najpopularniejszy gatunek pochodzi z tropikalnych rejonów Afryki i Azji. Tworzy pień, na którego szczycie wyrastają pęki długich mieczykowatych liści. Na najstarszych okazach pojawiają się kwiaty ( głównie latem ).

DRZEWNO OLIWNE

Drzewo Oliwne to zimozielone drzewa i krzewy o naprzeciwległych, skórzastych liściach. Około 30 gatunków występuje w subtropikach Europy, Azji, Afryki i Australii.) Pochodzi prawdopodobnie z północnej Afryki. Osiąga wysokość 8-10 m i dożywa sędziwego wieku. Pień i gałązki młodych drzew są gładkie, szarozielone; starsze mają pobrużdżoną korę. Z kątów lancetowatych jasnozielonych liści wyrastają wiechy drobnych, żółtawych, wonnych kwiatków, z których później rozwijają się zielone pestkowce. Drzewko oliwne to starożytny symbol nadziei i pokoju. Drzewko oliwne jest bohaterem wielu legend i przypowieści. Olej wytłaczany z jej owoców ma wiele dobroczynnych właściwości i jest bogaty w przeciwutleniacze, które są źródłem młodości, wigoru i pięknego wyglądu.

DRZEWO ALOESU

Aloes pochodzi z tropikalnych regionów m.in. Afryki i Madagaskaru. Obejmuje około 250 gatunków i należy do sukulentów. Wyglądem przypomina troszkę agawę i ma drzewkowaty, bądź krzewiasty pokrój. Najbardziej znane gatunki aloesu, które możemy spotkać w sprzedaży, to Aloes pstry (Aloe variegata) o wzniesionych liściach, biało nakrapianych, który jeżeli będzie miał odpowiednie warunki może zakwitnąć Aloes drzewiasty (Aloe arborescens) charakteryzujący się grubymi, mięsistymi liśćmi, ząbkowanymi na brzegach. Kwitnie czerwonymi, rurkowatymi kwiatami na szczycie pędu kwiatowego. Jego pędy mają właściwości lecznicze, wykorzystywane do przyspieszenia gojenia ran i niszczenia bakterii. Aloes zwyczajny (Aloe vera) również o właściwościach leczniczych, mający zwarty pokrój, grube, mięsiste, ząbkowane na brzegach liście. Latem możemy podziwiać, żółte i dzwonkowate kwiaty. Aloes ościsty Aloe aristata charakteryzujący się liśćmi, tworzącymi zwartą rozetę, pokryte białawymi guzkowatymi kolcami.

DRZEWO SANDAŁOWE, BIAŁE

Ojczyzną tego wiecznie zielonego drzewa, dorastającego do 12 m wysokości, jest Azja Południowo-Wschodnia, a w szczególności indyjska prowincja Mysore. Drzewo sandałowe jest rośliną półpasożytniczą czerpiącą fosforany i azotany z systemu korzeniowego bambusów oraz niektórych palm. Wonne olejki eteryczne bardzo twardego drzewa sandałowego zaczynają powstawać u roślin dwudziestoletnich, im starsza tym aromat posiada większą moc.
Od tysiącleci biały sandał był i jest integralnym elementem wielu kultur i religijnych ceremonii na całym świecie. Jest niezbędnym elementem przemysłu perfumeryjnego – doskonale się komponuje z większością olejków eterycznych oraz działa jako utrwalacz. Sandał w medycynie zyskał reputację dzięki swym właściwościom bakteriobójczym, chłodzącym i neutralizującym. Używany jako środek terapeutyczny w stanach zapalnych (również nerek) oraz problemach układu oddechowego. Przynosi ulgę w stanach rozdrażnia i przy nudnościach.

DRZEWO SANDAŁOWE, CZERWONE

Sandałowiec (drzewo sandałowe) Santalum L. - rodzaj roślin o pokroju wiecznie zielonego drzewa lub krzewu, półpasożyt należący do rodziny sandałowcowatych. Liczy około 18 gatunków. Występuje w stanie dzikim w południowo-wschodniej Azji, Australii i na wyspach Oceanu Spokojnego. Rośliny pasożytnicze.
Zimozielone drzewa lub krzewy pasożytujące na korzeniach innych roślin.

DRZEWO TRUSKAWKOWE

Drzewo truskawkowe (Arbutus unedo) to mały, wiecznie zielony krzew lub drzewo o wysokości w ojczyźnie maksymalnie do 12 metrów. Kora czerwonobrązowa do brązowej. Liście ozdobne, błyszczące, ciemnozielone o długości do 10 cm. Kwiatostany bardzo ładne, zwisające, kształtem przypominające polskie konwalie barwy białej do jasnoróżowej. Owoce okrągłe, o kształcie przypominającym truskawki, żółtawe, po dojrzeniu intensywnie czerwone. Lekko kwaskowate, bardzo smaczne.

DULSE

Dulse (Palmaria palmata) ma czerwone i niebieskie zabarwienie i rośnie z innymi wodorostami w postaci płaskich, gładkich kiści, kształtem przypominających rękawicę; mierzy od 15 do 30 cm długości i do 15 cm szerokości. Bardzo wychładzająca natura termiczna; smak słony; zawiera wyjątkowo duże stężenie jodu, jest bogata w mangan, który aktywizuje układ enzymatyczny.

DYMNICA

Dymnica pospolita, dymnica lekarska (Fumaria officinalis L.) – gatunek rośliny jednorocznej należący do rodziny makowatych (w systemie Reveala). Występuje w stanie dzikim w całej Europie z wyjątkiem dalekiej północy. W Polsce na całym obszarze.
Roślina wzniesiona lub podnosząca się, osiąga 10-30(40) cm wysokości. Posiada purpurowoczerwone kwiaty z ciemnoczerwonym wierzchołkiem i zielonym grzbietem zebrane po 20-40 w gęsty, groniasty Kwiatostan. Jest rośliną trującą!

DYPTAM

Dyptam to długowieczna bylina wysokości 70-80 cm. Kwiaty białe różowe w postaci obfitych, okazałych, szczytowych, intensywnie pachnących gron. Kwitnie w maju - lipcu. Wysiew nasion w lutym - marcu do skrzynek pod osłonami. Kiełkują nieregularnie po 30-40 dniach w temperaturze 18°C. Siewki należy posadzić do doniczek o średnicy 10-12 cm, w których powinny być uprawiane przez lato. Siewki wymagają zacienienia i równej wilgotności. Na miejsca stałe wysadza się we wrześniu w rozstawie 40x50 cm. Wymagają gleby zasobnej w wapń, raczej suchej. Nie znosi przesadzania.

DZIEWANNA

Dziewanna to gatunek rośliny zielnej należący do rodziny trędownikowatych. Występuje naturalnie w Europie, Azji i północnej Afryce, poza tym zawleczony na inne kontynenty (z wyjątkiem Antarktydy). Stosowany jako roślina lecznicza co najmniej od czasów starożytnych. W Polsce gatunek ekspansywny, częsty na niżu i w górach, aż po regiel dolny, rzadziej rośnie tylko na Mazowszu i Podlasiu . w pierwszym roku wytwarza przyziemną rozetę liściową, w drugim wyrasta w prosty pęd, zwieńczony w górnej części kwiatostanem z gęsto zbitych, żółtych kwiatów. Jako roślina dwuletnia dziewanna drobnokwiatowa wymaga jarowizacji do wydania kwiatów. Nasiona, które skiełkują wiosną wyrastają w duże i silne rozety zdolne do przezimowania. Nasiona, które kiełkują jesienią i nie wyrastają w rozety o średnicy większej niż 15 cm – zwykle giną podczas zimy. Po zakwitnieniu i zawiązaniu owoców w drugim roku życia rośliny zwykle giną. W sprzyjających warunkach (długi okres wegetacyjny) rośliny zakwitają już w pierwszym roku, z kolei w północnej części zasięgu zdarza się, że dziewanna potrzebuje trzech sezonów wegetacyjnych do wydania owoców . Roślina zawiera olejek eteryczny o miodowym zapachu, ponadto kumaryny, cukry, gumy, substancje żywiczne, kwasy organiczne, tłuszcze, flawonoidy, saponiny.

DZIURAWIEC ZWYCZAJNY

Dziurawiec zwyczajny jest wieloletnim, aromatycznym ziołem należącym do rodziny Hypericaceae. Zioło to produkuje żółto-złote kwiaty, które wydają się szczególnie obfite 24 czerwca. Dzień ten jest tradycyjnie obchodzony jako dzień urodzin Jana Chrzciciela. Dziurawiec zwyczajny jest również nazywany ziołem Św.Jana. Liście i kwiaty dziurawca zwyczajnego, które są używane w leczeniu, zbiera się również w tym czasie. Zioło to pochodzi z Europy; można go również znaleźć na obszarze Stanów Zjednoczonych.
Dziurawiec zwyczajny był znany dla takich starożytnych autorytetów medycznych jak Dioscorides czy Hipokrates. Zioło to było opisywane i zalecane jako pomocny lek w starych zielnikach w średniowieczu. Dosyć niedawno, herbata sporządzona z tego zioła odzyskała nową reputację, szczególnie w Europie, jako skuteczny tonik uspokajający, pożyteczny w przypadkach nerwowości, depresji, przemęczenia. Ci, którzy używają tego zioła na co dzień, cenią go sobie jako zioło o właściwościach moczopędnych oraz w leczeniu różnych dolegliwości, zaczynając od bezsenności, a kończąc na nieżycie żołądka.

DZWONEK OKRĄGŁOLISTNY

Rodzima bylina porastająca suche lasy, łąki i miedze. Osiąga wysokość 30 cm. Liście odziomkowe ma okrągławe natomiast liście łodygowe wąskie. Kwiaty zebrane w wiechy, u odmiany White Gem są koloru białego i pojawiają się od czerwca do października. Występuje w Europie, Azji (Syberia, Mongolia) i Ameryce Północnej (od obszarów subarktycznych po północny Meksyk). W Polsce jest to roślina pospolita na całym niżu.

DŁAWISZ AMERYKAŃSKI

Dławisz amerykański to wielkie, szybko rosnące pnącza, osiągające długość do 50 m. Jest to jedno z najsilniejszych pnączy, a więc wymaga podpór o silnej konstrukcji. Można nim obsadzać pergole, trejaże, ściany budynków, mury itp. Doskonale rośnie przy rynnach, dobrze je zasłaniając. Pnącze to praktycznie nie wymaga cięcia, jedynie pędy słabo rozgałęzione można przyciąć i wtedy silnie się rozkrzewia. Wymaga żyznych gleb, najlepsze są piaszczysto-gliniaste. Dzięki głębokiemu systemowi korzeniowemu całkiem dobrze znosi suszę. Miejsce dla niego musi być nasłonecznione lub półcieniste. W stanie naturalnym występuje w Ameryce Północnej, od Ontario, Quebecu, Mantoby do stanów Illinois, Kansas i Arkansas, w zaroślach nadrzecznych lasów i na obrzeżach do wysokości 600 m n.p.m. Do uprawy został wprowadzony w 1763 r. Rośnie słabiej niż dławisz okrągłolistny. W korzystnych warunkach przy podporach osiąga wysokość około 20 m, w uprawie niższy - około 7 m. Liście ma eliptyczne, z wierzchu ciemnozielone, nagie, od spodu jaśniejsze. Jesienią liście przebarwiają się na różne odcienie barwy żółtej. Kwiaty drobne, lecz w odróżnieniu od dławisza okrągłolistnego zebrane w kwiatostany szczytowe. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Owoce są żółte.