ECHINACEA

Echinacea to bylina z rodziny złożonych pochodząca z Ameryki Północnej, uprawiana w Europie i w Polsce jako roślina ozdobna i lecznicza. Nazywana inaczej jeżówką wąskolistną ma łodygę wzniesioną, wysoką do 60 centymetrów, liście wąskolancetowate, całobrzegie, krótkoogonkowe, górne liście - siedzące. Koszyczki kwiatowe o średnicy około 6 centymetrów, rurkowate kwiaty środkowe, kwiaty brzeżne równowąskie, bladopurpurowe o długości około 3 centymetrów. Owoce czterokanciaste, z puchem kielichowym w kształcie korony. Cała roślina jest owłosiona. Surowcem leczniczym jest korzeń zbierany po przekwitnięciu. Stosowany jest on w leczeniu w postaci nalewki, lub w postaci sproszkowanej. Do najważniejszych poznanych substancji czynnych zawartych w jeżówce należą, olejki eteryczne i echinacyna. Preparaty z jeżówki poprawiają odporność organizmu na różnego rodzaju infekcje.

ENDYWIA

Endywia to gatunek rośliny jednorocznej lub dwuletniej, należący do rodziny astrowatych. Pochodzi z wybrzeży Morza Śródziemnego i Azji Południowej. Znana była już w starożytności. W Europie uprawiana od XVI wieku. Endywia należy do warzyw i jej liście odziomkowe używane są w charakterze sałaty. Ma pikantny, gorzkawy smak. Dobrze komponuje się z ostrymi serami i z dodatkiem orzechów. Zawiera więcej związków mineralnych i witamin niż sałata. Pobudza apetyt dzięki zawartości inuliny oraz substancji gorzkiej – intybiny. Z jej liści przyrządza się smaczne sałatki.

ESTRAGON

Estragon to popularna przyprawa stosowana w wielu kuchniach europejskich. Dziko występuje w Azji, południowo-wschodniej Europie i Ameryce Północnej. W Polsce roślina uprawna, czasami dziczeje. Do celów leczniczych i kulinarnych pozyskuje się go z plantacji, choć występuje także dziko. Przydomowa hodowla estragonu jest prosta. Wymaga on wilgotnej gleby i dużego nasłonecznienia. Estragon w powszechnym przekonaniu jest przede wszystkim przyprawą. Jednakże pewne właściwości magiczne, których nie powinniśmy bagatelizować.

EUKALIPTUS

Eukaliptus jest jednym z najszybciej rosnących drzew. Jest również jednym z największych drzew na świecie. Eukaliptus potrafi osiągnąć wysokość ponad 80m. Jego korzenie tworzą ogromną sieć korzeni, co znalazło zastosowanie w osuszaniu terenów podmokłych. Mówi się, że drzewo eukaliptusowe jest naturalnym osuszaczem gleb. Drzewo eukaliptusowe znalazło zastosowanie w eliminowaniu bagien malarycznych w gorących, wilgotnych klimatach. Gwatemala jest jednym z krajów w Centralnej Ameryce, gdzie drzewa eukaliptusowe są obficie sadzone w celu zmniejszenia bagien malarycznych, a co za tym idzie zmniejszenia przypadków zachorowań na malarię. Drzewo eukaliptusowe pochodzi z rodziny mirtowatych. Jego liście posiadają wiele gruczołów, które wydzielają olejki eteryczne. Kora i liście eukaliptusa zawierają związki garbnikowe. Drzewo eukaliptusowe ma niebieskawo-białą, obierającą się korę oraz zielone gałęzie. Młode pędy oraz liście drzewa eukaliptusowego pokryte są białym, woskowatym meszkiem. Młode liście drzewa eukaliptusowego są po przeciwnej stronie, sercowatego kształtu, niebieskawo-zielone oraz lepkie, kleiste. Natomiast "dorosłe" liście eukaliptusa występują na przemian, są kształtu lancetowatego, zielone i gładkie. Kiedy zgnieciemy liść eukaliptusowy, poczujemy ostry, gryzący zapach .