KAKTUS

Licząca ok. 2000 gatunków rodzina kaktusowatych to, niemal wyłącznie, rośliny sukulentne, które opanowały mniej lub bardziej suche siedliska obu Ameryk. Prawie wszystkie kaktusy są sukulentami pędowymi, tzn. częścią, którą rośliny gromadzącą wodę jest mięsista łodyga, a liście są zredukowane do postaci cierni, rzadko występują szczątkowe, zgrubiałe liście, zwykle szybko opadając. Kwiaty kaktusów są często duże, pachnące. Rozpiętość rozmiarów kwiatów jest jednak spora - poniżej pokazano np. kwiaty hatiory, mające ok. 1cm długości i echinopsisa - rurka ok. 23 cm, średnica korony - ok. 9 cm. Okwiat złożony z wielu listków wykazuje często stopniowe przejście od zielonych działek kielicha do barwnych płatków korony. Pręcików jest wiele, słupek - jeden, przeważnie dolny. Uprawa kaktusów jest bardzo popularna w wielu krajach. Stosunkowo niewielkim kosztem można zebrać zupełnie ładną kolekcję gatunków, odmian i form.

KAMFORA

Kamfora to potoczna nazwa cynamonowca kamforowego. To gatunek drzewa należący do rodziny wawrzynowatych. Występuje w południowych Chinach, na Tajwanie i w Japonii oraz w Wietnamie. Kamforowiec dochodzi do wysokości 50 m. Gatunek długowieczny, żyje do 1000 lat. Jest roslina uprawną. Plantacje prowadzone są w prawie całej południowo-wschodniej Azji, a także w Australii, Afryce, Europie, Ameryce Północnej. Najwięcej kamfory produkują jednak Chiny i Japonia. Z kamforowca wytwarza się olejek kamforowy, który stosuje się nie tylko w medycynie, ale i w przemyśle chemicznym (do wyrobu celuloidu, kauczuku, lakierów, bezdymnego prochu), przemyśle zbrojeniowym i perfumeryjnym. Drewno służy do wyrobu mebli, galanterii drzewnej a także w budownictwie.

KANIANKA

Kanianka (Cuscuta), rodzaj z rodziny kaniankowatych, rośliny pasożytnicze, bezzieleniowe, pozbawione liści i korzeni, wnikające w tkanki żywiciela przy pomocy ssawek (haustoriów).
Na świecie ok. 170 gatunków, w Polsce 8, z których najczęściej spotykane są: kanianka pospolita (Cuscuta europaea), pasożytująca na różnych roślinach zielnych i krzewach oraz kanianka macierzankowa (Cuscuta epithymum), częsta na łąkach. Kanianki pasożytujące na roślinach uprawnych powodują poważne szkody. Rośliny trujące, niekiedy stosowane w homeopatii.

KAPRYFOLIUM

Kapryfolium to pnącze wspinające się na wysokość do 6 m. Liście ma naprzeciwległe, za młodu owłosione. Żółtawe, wonne i bardzo oryginalne kwiaty pojawiają się obficie (o ile roślina ma dość światła) od maja do lipca. Zebrane są w kwiatostany na szczytach pędów. Podczas owocowania roślinę ozdabiają okrągławe i ciemno-czerwone niby-jagody. Rośnie w lasach, w miejscach świetlistych, najchętniej na glebach kwaśnych. Spotkać go można jednak w bardzo różnych zbiorowiskach leśnych i związanych z nimi zbiorowiskach okrajkowych. Jako gatunek światłolubny bardzo często występuje w tych lasach, w których do runa dociera poprzez warstwę koron duża ilość światła - w dąbrowach, borach mieszanych i zbiorowiskach zastępczych z sosną. W buczynach, łęgach, olsach pojawia się tylko na skrajach lub w lukach w drzewostanie.

KAPUSTA

Kapusta (Brassica L.) – rodzaj roślin zielnych z rodziny kapustowatych obejmujący ponad 100 gatunków. W stanie dzikim rośliny z tego rodzaju występują w basenie morza Śródziemnego oraz południowej i środkowej Azji. Z niezwykłych właściwości kapusty korzystali starożytni Rzymianie, którzy używali jej do leczenia ran oraz wszelkich chorobowych zmian na skórze. Współcześni naukowcy odkryli, że roślina ta posiada ogromne ilości składników mineralnych. Znajdziemy w niej m.in. fosfor, mangan, miedź, potas, wapń, żelazo, sód oraz witaminy A, C, E i z grupy B.

KARDAMON

Kardamon to okazała, wieloletnia roślina rosnąca dziko na Wybrzeżu Malabarskim, a uprawiana obecnie w Indiach i Cejlonie. Istnieje kilka kilka przypraw podobnych do kardamonu, ale właściwy kardamon to Elettaria cardamomum. Największym plantatorem kardamonu są Indie. Próby uprawy tej przyprawy w Singapurze i Penegaru zakończyły się niepowodzeniem. Kardamon dojrzewa przez trzy lata, a później owocuje przez 10-15 lat. Jego uprawa jest czasochłonna i droga. Torebki z owocami trzeba obcinać bardzo ostrożnie zanim dojrzeją, ponieważ zbyt dojrzałe pękają w czasie zbiorów, następnie są suszone na słońcu lub w specjalnych piecach - suszarniach. To sprawia, że cena na rynku kardamonu dorównuje cenie szafranu lub wanilii.

KASZTAN JADALNY

Kasztan jadalny rośnie na południu Europy, u nas najczęściej można go spotkać w ogrodach botanicznych, w parkach na zachodzie kraju, albo u hodowców kasztanów jadalnych np. w Borku koło Kalisza.
Wartości odżywcze Castanea sativa podobne są do ziarna zbóż. Jest lekkostrawny, a jego mączny, delikatny i słodki smak na długo pozostaje w pamięci. Do spożycia nadają się wyłącznie dojrzałe i świeże owoce. Pomimo dużej popularności w Europie Zachodniej, u nas ciągle są, niestety, rzadkością. Można je serwować na surowo, upieczone lub ugotowane.

KASZTANOWIEC ZWYCZAJNY

Kasztanowiec zwyczajny to drzewo pochodzące z Półwyspu Bałkańskiego, duże i okazałe posiada liściaste o grubym pniu i kopulastej, często bardzo rozłożystej koronie. Zimą łatwo je rozpoznać z daleka dzięki unikalnemu układowi powyginanych konarów, przechodzących stopniowo w długie, zwisające pionowo niczym grube kable, ciemnobrunatne gałęzie. Najbardziej jednak charakterystyczne są nasiona kasztanowca, zwane potocznie kasztanami1. Wielkie, brunatnoczerwone, posiadają delikatnie słojowaną i mocno błyszczącą powierzchnię przypominającą politurowane drewno i od niepamiętnych czasów wraz z żołędziami stanowią jedną z ulubionych zabawek dzieci, które łącząc je ze sobą za pomocą zapałek konstruują z nich różnego rodzaju ludziki, zwierzaki itp. Z zewnątrz kasztany są otoczone zielonymi, skórzastymi okrywami, których powierzchnia jest z rzadka pokryta ostrymi kolcami i które po dojrzeniu otwierają się pękając na trzy części. Na uwagę zasługują rozmiary kasztanów. Osiągają one 4cm średnicy i tym samym należą do największych nasion wytwarzanych przez drzewa.

KAVA KAVA

Kava kava - pieprz metystynowy (Piper methysticum) – gatunek z rodziny pieprzowatych. Roślina o długiej tradycji uprawy na wyspach zachodniego Pacyfiku. Kava jest podobna do czarnego pieprzu, podobnie jak on posiada sercowate liście oraz kwiaty podobne do anturium. W smaku również przypomina nieco pieprz.

KLON

Znanych jest około 120 gatunków klonów w umiarkowanej strefie na półkuli północnej. W Polsce występuje 5 gatunków głównych: klon polny, klon pospolity, klon jesionolistny, klon srebrzysty i klon jawor oraz wiele gatunków północnoamerykańskich i azjatyckich spotykanych rzadko w uprawie, parkach czy arboretach. Najbardziej znane to klon Davida, klon francuski, klon grabolistny, klon japoński, klon ostroząbkowy, klon palmowy, klon pensylwański, klon strzępiastokory, klon hondoański, klon Trautvettera, klon ukurundzki, klon zielonokory. Są to jedne z najpiękniejszych drzew ze względu na koloryt liści i korowiny.

KMINEK

Kminek rzymski to roślina jednoroczna dorastająca do 50 cm wysokości; liście pierzaste; odcinki nitkowate; kwaity zebrane w baldachy z pokrywami i pokrywkami; kielich 5-ząbkowy; płatki korony białe, różowe lub czerwonawe; płatków korony 5; słupek 1; owoc - rozłupnia rozpadająca się na dwie rozłupki. Roslina uprawiana w Azji Zachodniej, w Ameryce Południowej i Północnej, w Afryce Północnej, w Indiach, na Bliskim Wschodzie, w Europie Południowej. W Polsce rzadko uprawiana na działkach i w ogrodach botanicznych.

KMINEK ZWYCZAJNY

Kminek zwyczajny to zioło dwuletnie z porowatą, wyprostowaną oraz rozgałęzioną łodygą osiągającą wysokość 40 – 60 cm. Pierzaste liście kminku zwyczajnego wyrastają z łodygi parami naprzeciwko siebie lub po trzy. Odgałęzienia łodyg kończą się kiściami małych, białych kwiatków. Kminek zwyczajny kwitnie w czerwcu oraz w lipcu. Główki kwiatowe kminku zwyczajnego przypominają kwiaty marchewki. Nasiona kminku zwyczajnego są długie, unerwione, brązowatego koloru.
Obecnie, kminek zwyczajny jest jednym z najbardziej popularnych ziół. Ceni się go ze względu na jego aromatyczne nasiona używane jako przyprawa, jak również wspaniały środek we wspomaganiu trawienia.

KOBIETA KWIAT

Kobieta kwiat (Bryonia dioica Jacq.) – bylina z rodziny dyniowatych. Występuje w środkowej i południowej Europie oraz w Anglii i Danii. Gatunek rzadko uprawiany i dziczejący, (kenofit). Roślina rzadka. Pnąca się do 4 m długości, z czepnymi wąsami. Posiada drobne czerwone jagody. Najczęściej rośnie przy płotach i w zaroślach.

KOCIMIĘTKA

Kocimiętka ( nepeta) wywodzi się od nazwy rzymskiego miasta Nepeti, gdzie uprawiano kocimiętkę. Jest ziołem przyprawowym i ma właściwości lecznicze. Suszone liście, jeśli pali się je jak tytoń, mają łagodne działanie halucynogenne. Kocimiętka jest wdzięczną rośliną z nibyokółkami bladoróżowych lub białych kwiatów, które przyciągają pszczoły, o ile wcześniej nie zniszczą ich koty. Koty bowiem, zwabione zapachem, układają się pośrodku rośliny, tarzają w niej, gdyż zapach wprawia je w rozkoszny nastrój. Stąd nazwa ziela - kocimiętka. Nepeta mussinii i jej drobna odmiana o liliowobłękitnych kwiatach nie cieszą się aż takim zainteresowaniem kotów, można więc obsadzać nimi krzaki lawendy i róż.

KOKORYCZKA

Kokoryczka (Polygonatum), rodzaj należący do rodziny liliowatych, ok. 30 gatunków bylin z umiarkowanej strefy półkuli północnej.W Polsce 3 gatunki: kokoryczka okółkowa (Polygonatum verticillatum), o liściach w okółkach i drobnych, niepozornych kwiatach, głównie występująca w lasach górskich, kokoryczka wielokwiatowa (Polygonatum multiflorum), liście ustawione skrętolegle, kwiaty po kilka w pęczkach, zwisające, roślina leśna, oraz kokoryczka wonna (Polygonatum odoratum), podobna do poprzedniej, ale kwiaty przeważnie ułożone pojedynczo, pachnące, rośnie w ciepłych lasach i zaroślach. Kokoryczki są często uprawiane jako rośliny ozdobne.

KOLCOWÓJ LEKARSKI

Jest to dwupienne pnącze dorastające do 30 m długości, o zdrewniałych pędach pokrytych zwykle cierniami (kolcami). Liście rośliny mogą mieć kształt okrągły, jajowaty, sercowaty lub strzałkowaty. Z górnej części pochwy liści wyrastają dwa wąsy czepne. Kwiaty są zebrane w baldachy wyrastające z kątów liści. Kwiaty męskie sześciopręcikowe rosną na jednym, a jednosłupkowe żeńskie na drugim pniu. Pojedyncze kwiaty są drobne, wonne o zielonkawym zabarwieniu. Owocem jest czerwona kulista jagoda. Roślina rośnie głównie w błotnistych, (zalewanych) lasach tropikalnych Ameryki Środkowej i Południowej (Meksyk, Jamajka, Brazylia). Surowcem leczniczym są korzenie o średnicy 3-6 mm dorastające do 2 m długości o nazwie Sarsaparilla. Głównymi składnikami leczniczymi tych kolcowojów są sarsapogenina i smilagenina, oraz olejki lotne

KONICZYNA

Koniczyna jest rośliną wieloletnią wysokości 15-45 cm. Łodyga leżąca. Liście 3-listkowe, długoogonkowe; listki odwrotnie jajowate, drobno ząbkowane, z wierzchu z jasną plamą. Kwiatostan 20-40-kwiatowy, długoszypułowy, główkowaty. Korona biała przed i po kwitnieniu różowawa. Kwitnie od maja do sierpnia. Nasiona twarde, jajowate.
Bardzo pospolita w całym kraju na łąkach, pastwiskach i boiskach.

KONWALIA

Konwalia majowa to wieloletnie zioło, rosnące do wysokości 23cm. Konwalia majowa ma duże, eliptyczno-jajowate, długoogonkowe liście. Białe, silnie pachnące kwiaty konwalii majowej są zebrane w kiście na bezlistnej łodyżce. Konwalia majowa pochodzi z rodziny liliowatych.
Mimo, że kwiaty konwalii majowej są drobne, mało spektakularne, w kształcie dzwonków, wszystkim jest znajomy ich zapach. Konwalia majowa nie jest zbyt wymagajacym ziołem. Rośnie w miejscach słonecznych, jak również w cienistych. Można ją znaleźć rosnącą dziko w lasach lub spotkać w ogrodzie.
Konwalia majowa pochodzi z Europy. Mówi się, że zioło to jest obiektem wielu legend. I tak na przykład jej białe, drobne kwiaty stały się symbolem Matki Boskiej, nazwane Łzami Naszej Pani. Konwalia majowa również znalazła miejsce na obrazach poświęconych tematyce religijnej. Ułożenie kwiatów przypomina drabinę, dlatego też średniowieczni mnisi nazywali konwalię majową "drabiną do nieba". Natomiast zapach konwalii majowej przyciągał słowiki.

KOPER ZWYCZAJNY

Koper włoski, fenkuł włoski.(Foeniculum vulgare Mill.) – gatunek rośliny dwuletniej, czasem byliny, zaliczany do rodziny selerowatych. Roślina zielna osiągająca wysokość 90–200 cm. Drobne, żółte, zebrane w baldachy złożone na szczytach pędów. Kwiaty 5-krotne, 1 słupek, 5 pręcików.
Owoc stanowi rozłupnia rozpadająca się na dwie podłużnie jajowate, nagie rozłupki na wspólnej szypułce. Dojrzewa nierównomiernie. Używany jako aromatyczna przyprawa do mieszanek ziołowych, dodatek do zup.

KORZEŃ ŻEŃ-SZENIA

Roślinę tę uprawia się obecnie w Azji, najcenniejsza jego odmiana - żeń-szeń biały występuje na Półwyspie Koreańskim i w Chinach.
Chińczycy używali żeń-szenia już 2000 lat przed Chrystusem. Wiedzę o nim chroniły kolejne cesarskie dynastie do tego stopnia, że jeden z chińskich władców utrzymywał 10-tysięczną armię, która strzegła terenów uprawy. Za kradzież groziła kara śmierci. W chińskiej księdze medycznej z 206 roku n.e. żeń-szeń opisano jako panaceum - środek na wszystkie dolegliwości. W 1842 roku nadano mu nazwę botaniczną Panax ginseng.
Do Europy żeń - szeń trafił po raz pierwszy już w średniowieczu, jednak jego korzystne działanie odkryto dopiero w XVII w. Był wtedy 18 razy droższy od złota.

KOSACIEC FLORENTYŃSKI

Kosaciec florentyński pochodzi prawdopodobnie z Jemenu . urowcem leczniczym jest okorowane kłącze, w którym występują takie związki jak: irydyna, iron, iryzyna. Ponadto występują garbniki, flawonoidy i kwas mirytstycynowy. Irydyna jest glikozydem, a iron ketonem – jednym z głównych składników pięknie pachnącego olejku eterycznego. To dzięki zapachowi tego olejku kłącze kosaćca nazywano korzeniem fiołkowym ze względu na podobieństwo wydzielanej woni. Dawniej białe okorowane kłącze kosaćca pod taką właśnie nazwą można było kupić w aptece. Dawano je dzieciom do gryzienia podczas wyrzynania się zębów, do czego zachęcał właśnie atrakcyjny zapach, a o przeznaczeniu świadczyła łacińska nazwa Radix Iridis Infantibus. Zaniechano tego jednak, uznając ten środek za zbyt niebezpieczny, wywołujący zakażenia. Iryzyna jest skrobią należącą do dużej grupy polisacharydów. Wyciągi z kłącza kosaćca działają wykrztuśnie, żółciopędnie i moczopędnie oraz powlekająco na błony śluzowe dróg oddechowych. Charakterystyczny i przyjemny zapach olejku spowodował wykorzystanie kosaćca w przemyśle kosmetycznym i perfumeryjnym do produkcji preparatów utrzymujących higienę jamy ustnej i skóry. Olejek służył też do utrwalania innych zapachów. Z zapachu kosaćca korzysta przemysł cukierniczy, tytoniowy i alkoholowy. Wiele języków przyjęło do własnego nazewnictwa łacińską nazwę gatunkową Iris. Także w Polsce częściej używamy tej nazwy niż „kosaciec”.

KOZIERADKA

Kozieradka pospolita to gatunek rośliny zielnej z rodziny bobowatych, występującej dziko od wschodnich wybrzeży Morza Śródziemnego po Chiny, a w uprawie niemal na całym świecie. W Polsce roślina przejściowo dziczejąca z upraw . Kozieradka to przyprawa korzenna wytwarzana z nasion kozieradki pospolitej. Nasionka są jasnobrązowe, spłaszczone, o długości 2-3 mm. Mają swoisty, przenikliwy zapach, gorzkawy smak oraz zawierają dużo białka. Kozieradkę stosuje się przede wszystkim do sałatek, sosów, zup oraz wszelkich dań kuchni wschodniej, jako dodatek do innych przypraw (np. curry), a także zanęt wędkarskich. Kozieradka poprawia apetyt oraz przyczynia się do podniesienia naturalnego poziomu testosteronu w organizmie. Pomaga tym samym w budowie masy mięśniowej i zwiększa libido. Zalecana jest do stosowania jako suplement diety w kulturystyce. Nie daje niesamowitych rezultatów, ale jest dosyć tania w przeciwieństwie do drogich, egzotycznych specyfików ziołowych. Efektem ubocznym jej stosowania może być dziwny zapach potu.

KROKUS WIOSENNY

Krokus wiosenny to wieloletnia, ozdobna, a także przyprawowa roślina bulwiasta. Kwiaty pojawiają się wiosną, ukazując się niekiedy spod warstwy śniegu. Wyrastają, podobnie jak wąskie liście, z młodych bulw przybyszowych. Większość odmian ma kwiaty w różnych odcieniach fioletu, ale występują też odmiany żółte (np. 'Golden Yellow') oraz wielokolorowe: 'Pickwick' (wąskie fioletowe kreseczki na białym tle) i 'King of the Striped' (ciemne kreseczki na tle lila). Krokusy występują naturalnie na łąkach górskich. W ogrodach najlepiej sadzić je na trawniku, pod rozłożystymi drzewami liściastymi, gdzie wczesną wiosną dociera jeszcze wystarczająca ilość światła. Takie warunki rozwoju są dla krokusów najbardziej sprzyjające. Krokusy pozostają zazwyczaj w tym samym miejscu przez kilka sezonów, po kwitnieniu trudno bowiem zlokalizować bulwy w obrębie trawnika. Nie można ich więc wykopać i ponownie posadzić jesienią.

KRWAWNIK

Krwawnik pospolity jest ziołem wieloletnim. Można go znaleźć na całym świecie: rośnie na nieużytkach, pastwiskach, polach, łąkach, nasypach torów kolejowych oraz wzdłuż dróg. Nigdy nie należy zbierać ziół rosnących właśnie przy drogach lub torowiskach. Miejsca te są często spriskiwane chemikaliami w celu zmniejszenia populacji chwastów. Zioła rosnące w takich miejscach są narażone na kurz oraz spaliny samochodowe. Prosta łodyga krwawnika pospolitego dźwiga aromatyczne, wąskolanceowate, podwójnie lub potrójnie pierzaste liście, przypominające swoim wyglądem koronkę. Krwawnik pospolity potrafi osiągnąć wysokość do 1m. Głowy kwiatowe składają się z drobniutkich, białych kwiatków, chociaż krwawnik pospolity może mieć również kwiaty koloru różowatego z żółtawym środkiem. Zioło to kwitnie od lipca do października, o ile pozwala na to ciepła pogoda. Korzenie krwawnika pospolitego są koloru lekko brązowego, z którego wyrastają gładkie łodygi, rozgałęziające się dopiero pod samym wierzchołkiem.

KRWICA

Krwica występuje w Ameryce Północnej i nazywana tam jest „krwawym korzeniem” bowiem skaleczona wydziela sok o ciemnopomarańczowej barwie . Jest drobną rośliną wieloletnią, dorastająca do ok. 25 cm wys. Kłącza ma długie, pełzające, pokryte cienkimi korzeniami. Kwiaty białe, do 7,5 cm szer., wielopłatkowe (8-9-12-16 płatków korony), z żółtym centrum (pręcikowie i słupkowie), na długich szypułkach. Kwiaty mają czasem różowy nalot. Liście w liczbie 1-2 przy szypułce są niższe od kwiatów, ogonki liściowe do 20 cm dł.; blaszki liściowe sercowate lub nerkowate, klapowane z czerwonawą nerwacją. Kłącze mięsiste, na przekroju pomarańczowe lub pomarańczowo-czerwone. Jest to roślina aspektu wiosennego, kwitnie na przedwiośniu. Owocem jest torebka.

KRZEW HERBACIANY

Krzew Herbaciany jest wiecznie zielonym krzewem, który w stanie dzikim osiąga wysokość 10 metrów, natomiast na plantacjach dla ułatwienia zbiorów przycina się ją do 2-3 metrów wysokości. W warunkach naturalnych spotykane są okazy liczące prawie 2 tys. lat (las Xishuangbanna w prowincji Yunnan), ale eksploatowany krzew herbaty nie żyje więcej niż 50. Ma silny korzeń palowy, mocno rozgałęzioną koronę i szorstką, szarawą korę. Liście krzewu są ostro ząbkowane, mają kolor ciemnozielony, a kształt lancetowaty albo eliptyczny. U młodych liści występuje charakterystyczny meszek. Kwiaty są żółto-białe, silnie pachnące, o kielichu owalnym, składającym się z od pięciu do dziewięciu płatków. Owoc ma wielkość niewielkiego orzecha, jest gładki, lekko spłaszczony i zawiera trzy ziarna. Krzew herbaciany kwitnie wczesną jesienią, ale zbiór liści odbywa się niemal przez cały rok (poza zimą, kiedy roślina przechodzi w stan spoczynku). Z liści krzewu wytwarza się różne rodzaje herbat: zieloną, białą, a z ziaren produkuje olejek herbaciany. Uprawia się go w klimacie subtropikalnym.

KRZYŻOWNIK

Krzyżownik o jednoroczna roślina należąca do rodziny astrowatych. Liście są pierzaste , nierówno ząbkowane, pokryte gęstym filcem z włosków. Kwiatostany posiadają tylko kwiaty rurkowe, które otoczone są działkami kielicha. Okrywa koszyczków jest zabarwiona do połowy na czarno. Cechą szczególną tego gatunku są zamknięte główki kwiatów. Owocem jest owłosiona niełupka. Starzec zwyczajny rośnie na polach, w ogrodach. Jest zaliczany do roślin trujących, ze względu na obecność rakotwórczych alkaloidów, które niekorzystnie wpływają na wątrobę.

KUBEBA

Kubeba to krzew z rodziny pieprzowatych (Piperaceae) uprawiany we wsch. Indiach oraz na wyspach Indonezji, o piekąco-gorzkich owocach zebranych w grona, które jeszcze niedojrzałe są destylowane i otrzymuje się z nich olej wykorzystywany w medycynie, a dojrzałe i wysuszone są stosowane jako przyprawa; pieprz kubeba.

KUKLIK POSPOLITY

Kuklik pospolity (Geum urbanum L.) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny różowatych. Występuje w Ameryce Północnej, Azji, Europie, a jako gatunek zawleczony również w Australii[1]. W Polsce jest pospolity na całym niżu i w niższych położeniach górskich.

KUKURYDZA

Z badań archeologicznych wynika, że kukurydzę zaczęto uprawiać przed pięcioma tysiącami lat. Ojczyzną tego warzywa są prawdopodobnie na obszary dzisiejszego Peru. Europejczycy warzywo to poznali dzięki podróżom Krzysztofa Kolumba. Na ziemiach polskich kukurydza pojawiła się dopiero pod koniec XVIII wieku. Współczesna kukurydza różni się znacznie od swego dzikiego przodka. Uprawiana na polach kukurydza jadalna ma uszlachetnione, słodkawe mleczno – żółte lub perłowe ziarno. Daje ona także o wiele wyższe plony. W przyrodzie nie występuje już w stanie dzikim. Dziś uprawia się m.in. odmiany kukurydzy przeznaczone na paszę, odmiany zbożowe o wysokiej zawartości skrobi (wytwarza się z nich mąkę i kaszę) oraz odmianę cukrową jako warzywo.

KURZYŚLAD POLNY

Kurzyślad polny, jednoroczna roślina z rodziny pierwiosnkowatych występująca prawie na całym świecie. Jest pospolitym chwastem rosnącym na polach i nieużytkach o podłożu wapiennym. Niewysoka roślina z rozesłaną czterokanciastą łodygą, pokrytą naprzeciwlegle ułożonymi, jajowatymi liśćmi. Pojedyncze czerwone lub niebieskie kwiaty, w kątach liści, na długich szypułkach, pięciokrotne. Owocem jest torebka z wieczkiem. Preparaty z kurzyśladu polnego używane są do wytwarzania leków homeopatycznych stosowanych w leczeniu wątroby i dróg żółciowych.

KWIAT MUSZKATOŁOWY

„Kwiat" muszkatołowy jest zewnętrzną osłonką gałki muszkatołowej, ale delikatniejszy w smaku. Należy do elity przypraw gdyż wydobywa i znacznie poprawia smak potraw. Rozpowszechnione w krajach tropikalnych wiecznie zielone drzewa muszkatołowe dorastają do około 12 metrów wysokości. Mają ciemnozielone, owalne liście i drobne, jasnożółte kwiaty przypominające kształtem konwalie. Ciekawostką jest to, że drzewa te rozpoczynają owocowanie dopiero w wieku 7 - 8 lat i kontynuują je przez kolejne 40 lat. Najbardziej odpowiada im morski klimat okołorównikowy i żyzne gleby pochodzenia wulkanicznego. Plantacje zakładane są zwykle poniżej 700 m n.p.m., a same muszkatołowce należy osłaniać przed zbyt silnymi wiatrami. Owoce dojrzewają w 6-9 miesięcy po kwitnieniu i zwykle zbiera się je po opadnięciu na ziemię. Usuwa się miąższ owocu, oddziela od nasienia czerwoną osnówkę, która po sprasowaniu jest suszona na matach. Cały proces trwa od 2 do 4 godzin. W tym czasie osnówka, czyli "kwiat" muszkatołowy, traci swój kolor i staje się pomarańczowo - brązowa. Nasiona po usunięciu osnówki suszy się przez 4 do 6 tygodni na specjalnych tacach, aż zaczną grzechotać wewnątrz twardej łupiny nasiennej. Następnie łupinę rozbija się i wydobywa jej zawartość, czyli gałkę muszkatołową. Ciekawostką jest to, że zarówno gałka jak i kwiat nazywane są "przyprawami kochanków". Od wieków uważane są bowiem za afrodyzjaki.