MAGNOLIA

Magnolia (Magnolia L.) – rodzaj drzew lub krzewów, należący do rodziny magnoliowate. Znanych jest ok. 250 gatunków[2]. Rosną dziko w Azji Wschodniej oraz Ameryce Południowej i Północnej. W Polsce magnolie nie występują w środowisku naturalnym, są często uprawiane jako rośliny ozdobne. Największe uprawiane u nas gatunki magnolii osiągają wysokość kilkunastu metrów, ale większość uprawianych magnolii to niewysokie drzewa dorastające do wysokości 5 m. Mają dość zwartą, ale świetlistą koronę. Kwiaty są główną ozdobą magnolii. Z daleka wyglądają, jak tulipany kwitnące na drzewie.Tak dużych kwiatów nie ma żadne z drzew rosnących w Polsce. Mają one barwę u różnych odmian od białej do czerwonej, poprzez różne odcienie różu. Ich budowa jest bardzo prosta – nie mają podziału na płatki korony, ani działki kielicha, lecz tzw. tepale, umieszczone w dwóch okółkach po 3-6 szt. Nie wytwarzają też nektaru, lecz nektaropodobną wydzielinę i zapylane są przez chrząszcze. Mieszańce ogrodowe i niektóre gatunki kwitną bardzo obficie, a jej kwiaty rozwijają się wiosną, jeszcze przed pojawieniem się liści (kwiecień-maj). Czasami zdarza się, że jesienią zakwitają ponownie, choć już nie tak obficie. Szereg magnolii kwitnie latem już po rozwinięciu liści np. magnolia parasolowata, m. Siebolda, m. szerokolistna.

MAHOŃ

Mahoń doczekał się oficjalnej, botanicznej klasyfikacji dopiero w kilkadziesiąt lat po sprowadzeniu go do Europy, kiedy to nazwano go po łacinie Swietenia sp., na cześć holenderskiego znawcy roślin Gerarda van Swietena, działającego na początku XVIII wieku. Hiszpański król Filip II, od chwili, gdy otrzymał w prezencie próbkę cennego, czerwonego drewna wiedział, iż warto zainteresować się niezwykłym gatunkiem, dostarczającym materiału o niespotykanej na Starym Kontynencie barwie i wyjątkowej wytrzymałości. Słyszał, że w katedrze Santo Domingo, znajdującej się Nowym Świecie już sto lat temu wykonano zeń piękne rzeźby i okładziny ścian (które przetrwały tam zresztą do dziś)...
Pierwsze ładunki mahoniu dotarły do Europy w II połowie XVII wieku. Posłużyły głównie za wyposażenie królewskiego Eskurialu w Hiszpanii. Od tamtej pory Europa zachwyciła się czerwonym drewnem, sprowadzanym z tropików Ameryki Łacińskiej oraz Południowej. Masowo zaczęto przywozić czerwone drewno, wyrąbywano tysiące drzew, by zaspokoić kaprysy możnych ówczesnego świata, oraz budować statki, których kadłuby przez dziesięciolecia były niewrażliwe na działanie soli morskiej, ataki patogenów i pleśni.

MAJERANEK

Majeranek (Orginanum majorana L.) należy do rodziny wargowych (Lamiaceae). W uprawie jest rośliną roczną lub dwuletnią, osiągającą wysokość 40 cm. Kwiaty są nikłe, drobne, białawe, zebrane w gęsto zbite główki na wierzchołkach pędów. Cała roślina pokryta jest delikatnymi włoskami, co nadaje jej barwę szarozieloną. Głównym składnikiem ziela jest olejek lotny z terpineolem i terpenem. Poza tym występują w jego składzie gorycze, kwasy organiczne, miedź i duże ilości wapnia. W sprzyjających warunkach może przetrwać i rosnąć wiele lat. Z uwagi na swoje pochodzenie wymaga pod uprawę terenu ciepłego, nasłonecznionego i osłoniętego od wiatrów. Zasiewy odbywają się od końca kwietnia do maja, a żniwa w porze kwitnienia. Jest to okres, kiedy ziele posiada największy aromat. W Polsce majeranek uprawiany jest przede wszystkim w województwie małopolskim oraz w wielkopolskim, łódzkim i dolnośląskim. Nazwa majeranek pochodzi od arabskiego słowa "marjamie", oznaczającego "nieporównany". Przyprawę tę przywieźli z Indii w rejon Morza Śródziemnego Arabowie. Do Niemiec majeranek przywędrował prawdopodobnie w XVI wieku. Opisywał go lekarz z Frankfurtu, Lonicerus, zalecając go przy katarze, kamicy nerkowej, w stanach wzmożonego pragnienia. Grecy jednak potrafili zdobyć majeranek już na długo przedtem. Przypisywali mu magiczną moc oraz uważali za afrodyzjak.

MAK

Mak (Papaver L.) Eaton – rodzaj roślin jednorocznych, dwuletnich i bylin z rodziny makowatych (Papaveraceae Juss.), roślina oleista, rodzimy dla Eurazji, Afryki i Ameryki Północnej. Zalicza się do niego ok. 120 gatunków. Kwiaty są duże, pojedyncze, na długich szypułkach; kolor zróżnicowany – od białego poprzez różowy do ciemnopurpurowego, żółty, fioletowy. Pączki kwiatowe zwieszone, przy otwieraniu się wyprostowujące. Rośliny zawierają biały sok mleczny i trujące alkaloidy.

MALINA

Malina właściwa (Rubus idaeus L. - gatunek rośliny wieloletniej z rodziny różowatych. Występuje w stanie dzikim w niemal całej Europie, oprócz Portugalii i Islandii. W Polsce jest pospolity na całym obszarze. To krzew dorastający do 2 m wysokości, z podziemnymi rozłogami. Pędy wydłużone rózgowato i łukowo zwieszone, pokryte kolcami. Jest uprawiana od średniowiecza jako krzew owocowy. Jej uprawa jest w Polsce dość rozpowszechniona. W uprawie znajduje się szereg odmian uprawnych będących mieszańcami międzygatunkowymi. Forma typowa i liczne odmiany owocują na pędach dwuletnich, od niedawna istnieją w uprawie odmiany owocujące na pędach jednorocznych.

MALWA

Malwa jest rośliną w zależności od odmiany jednoroczną lub dwuletnią. Znana była już w czasach starożytności za swoje właściwości lecznicze. Kwiat ten ma u podstawy wychodzące tuż nad ziemią liście, a nad nimi pojawia się dość wysoka łodyga, na której znajduje się przepiękny kwiatostan z barwnymi i sporej wielkości kwiatami pojedynczymi lub pełnymi. Malwy osiągają do 2,2m wysokości. Do najpiękniejszych rodzajów tego kwiatu należą te o wielu różnych, pastelowych kolorach z pełnymi kwiatami. Malwy wysiewa się pod koniec maja w niewielkich skrzynkach okrytych oknem, a następnie rozdziela się siewki i przesadza w odstępach ok. 25cm. We wrześniu lub wiosną sadzi się je w rozstawie 35x55cm. Uprawa malwy nie należy do najtrudniejszych. Najlepiej rośnie w miejscach nasłonecznionych oraz na żyznych glebach. Pielęgnacja malw nie jest konieczna. Roślina bardzo dobrze znosi różne warunki atmosferyczne oraz rzadkie podlewanie. Raz posadzona potrafi się utrzymać do 3-4lat. Malwy są roślinami bardzo dekoracyjnymi. Ozdabia się nimi domy na wsi, stosuje do zakrywania ścian albo sadzi przy ogrodzeniach i drogach. Niektórzy sadzą malwy z tyłu rabat, jako ich tło. Kwitnie co roku, ale najpiękniejsze kwiaty można zobaczyć w drugim roku. Pielęgnacja malw zimą jest niekonieczna, gdyż spokojnie zimuje w ziemi.

MANDRAGORA

To roślina wymieniana jako jedna z pierwszych roślin Starego Testamentu, była stosowano jako środek sprzyjający poczęciu potomka.
Mówi się o dwóch rodzajach mandragory:
mandragora biała (zewnętrzny kolor korzenia),
mandragora czarna

Biały korzeń przyporządkowany był do energii męskiej (korzeń samczy)
Czarny korzeń odnosił się do energii kobiecej (korzeń samiczy)
Podział na mandragorę męską i żeńską wynikał z wierzenia iż mandragora samcza zapewniała płodność mężczyźnie, mandragora samicza płodność kobiecie.
Poczęcie możliwe było wówczas gdy aktom miłosnym towarzyszyły oba rodzaje mandragory.
Mandragora była również symbolem miłości, pomagała pozyskać miłość
Traktowano ją jako amulet szczęścia, dlatego sporządzano z niej talizmany, które noszono w ziołowych woreczkach.
Ma również właściwości uspokajające i wyciszające emocje a wiec można ja z powodzeniem stosować do oczyszczania pomieszczeń.

MANDRAGORA

Mandragory są bardzo ciekawymi roślinami. Możemy je spotkać od obszarów śródziemnomorskich, aż do środkowej Azji, ale bardzo rzadko. Nadziemna część rośliny nie jest duża, widać lekko karbowane liście, żółte kwiaty na małych łodyżkach i okrągłe, żółte owoce, wielkości małej mandarynki, które nazywano jabłkami miłości. Znana była już w starożytności, przypisywano jej właściwości magiczne i stosowano jako roślinę leczniczą. Szczególną wagę przywiązywano do korzenia, który często przybierał kształt zbliżony do ludzkiej postaci.
Jest to gruby, brązowy korzeń, przypominający kształtem człowieka.
Niektórzy uważali że rośliny te wyrastają z nasienia powieszonych mężczyzn, dlatego należy ich szukać pod szubienicą.


MASTYKOWIEC

Mastykowiec, Schinus, wiecznie zielone drzewo lub krzew; ok. 30 gat. w Ameryce Południowej i Środkowej; w uprawie m. miękkowłosy (S. molle), którego owoce są namiastką pieprzu, z kory aromatyczna żywica, tzw. amer. mastyks.

MELISA

Melisa lekarska, (Melissa officinalis L.) – gatunek byliny z rodziny jasnotowatych. Pochodzi z południowej Europy, obecnie jest znana i uprawiana na całym świecie, również w Polsce. W greckiej medycynie używano jej już 2 tysiące lat temu. Nazywano ją "radością dla serca", a Paracelsus nazwał ją "eliksirem życia" wierząc, że może ona całkowicie przywrócić człowiekowi nadwątlone siły. W X wieku wraz z Arabami przywędrowała do Hiszpanii. Używano jej jako dodatku do napojów, potraw oraz do praktyk magicznych. Produkowane z niej medykamenty miały usuwać troski, tęsknoty, rozweselać strapionych, tchórzom dodawać odwagi, a wrogów zmieniać w przyjaciół. W mitologii greckiej imię Melisa nosiła jedna z nimf, która tak się naprzykrzała swoją miłością Zeusowi, że zniecierpliwiony zamienił ją w pszczołę. Gdy zmarła, z pszczelego ciała wyrosła roślina o urzekającym zapachu, wabiąca do siebie wszelkie owady.

MIESIĘCZNICA

Miesięcznica pochodzi z południowo-wchodniej części Europy i należy do rodziny Cruciferae- krzyżowych. Jest traktowana jako roślina jednoroczna lub dwuletnia. Osiąga wysokość około jednego metra, liście sercowate, nieregularnie ząbkowane, pędy lekko owłosione, w górnej części rozgałęzione. Kwiaty różowopurpurowe w gronach o przyjemnym zapachu. Atrakcyjność kwiatów jest niska a roślina jest uprawiana przede wszystkim ze względu na dekoracyjne nasieniostany. Okrągłe przegrody nasiennych strąków, wielkości 3-6 cm, o jedwabistym połysku, przypominają monety (stąd srebrniki). Występuje również w odmianie o białych kwiatach.

MIĘTA

Pomaga odciąć się od destrukcyjnej miłości, przeciąć więzy aby zrobić miejsce na nowe uczucie.
Związana jest również z partnerstwem, zrozumieniem drugiego człowieka, daje możliwość spojrzenia z perspektywy na istniejący związek.
W naszym kraju znanych jest około 10 gatunków mięty. Najbardziej popularna w naszym kraju jest jednak właśnie mięta pieprzowa inaczej zwana miętą czarną, która powstała w wyniku naturalnego wymieszania się w XVII w. trzech gatunków mięty. Bylina ta lubi miejsca częściowo zacienione np. brzegi rzek, wilgotne łąki i zarośla. Do dobrego rozwoju potrzebuje gleby żyznej, pulchnej oraz dość wilgotnej. Osiąga wysokość od 30 do 90 cm, posiada czterokanciastą łodygę, liście są owalnopodłużne, nierówno ząbkowane na brzegach, z ostrymi zakończeniami ułożone naprzeciwlegle. Kwiaty są rurkowate, barwy różowofioletowej, niewielkie – zebrane w małe stożkowate kłosy na szczytach łodyg. Owoc stanowi rozłupnia.

MIĘTA PIEPRZOWA

Spośród wielu powszechnie dziko rosnących odmian mięty w Polsce spotyka się około l0 gatunków. Rośnie najczęściej w miejscach półcienistych nad brzegami rzek, na wilgotnych obrzeżach lasów i zarośli. Lubi glebę żyzną, pulchną, w miarę wilgotną i niezachwaszczoną. Dla celów leczniczych uprawia się u nas najczęściej tzw. miętę pieprzową zwaną też czarną. Jest byliną osiągającą od 30-90 cm wysokości. Łodyga jest czterokanciasta, wyrastająca z licznych rozłogów, czasem lekko nabiegła na fiołkowo. Liście są owalnopodłużne, brzegiem nierówno ząbkowane, ostro zakończone i ułożone na łodydze naprzeciwlegle. Kwiaty rurkowate, różowofioletowe, małe i zebrane w gęste niby kłosy na szczytach łodyg. Na uwagę zasługuje też często spotykana mięta zielona dająca zielonkawą herbatę.

MIGDAŁ

Jest drzewem dorastającym 30 m wysokości. Jest jednym z najwcześniej udomowionych drzew orzechowych Starego Świata. Pochodzi z Dalekiego Wschodu, obecnie uprawia się go w basenie Morza Śródziemnego. Owoce stanowią pestkowce, są one jajowate i szpiczaste na końcu. Owoc posiada zewnętrzną łuskę - w zależności od odmiany jest ona delikatna i cienka niczym papier lub gruba i twarda. Po dojrzeniu owocu - łuska pęka. W niektórych krajach europejskich zwyczajem jest wręczanie kandyzowanych lub cukrzonych migdałów w prezencie dla gości weselnych.
Z migdałów wyciska się również sok noszący nazwę orszady.

MIMOZA

Jest to krótkożyjący, wieczniezielony krzew, pochodzący z Brazylii. Uprawiany jest w celach ozdobnych. W ciagu kilku sekund od dotknięcia składa liście. W ciepłym klimacie roślina traktowana jest jako polny chwast. Ma cierniste łodygi i małe, puszyste, kuliste różowe kwiaty. Roślina dorasta do 0.5 m z rozpiętością do 0.3 m. Łodyga jest prosta, smukła i rozgałęziona. Roślina jest kosmopolityczna, wytrzymuje zarówno susze jak i przymrozki. Z powodu zdolności do wiązania wolnego azotu z powietrza dobrze sobie radzi na nieurodzajnych ziemiach.

MIRT

Mirt, to jedna z najstarszych roślin doniczkowych uprawianych w pomieszczeniach i jest trochę zapomniana, a przecież bardzo dekoracyjna i na dodatek o wielu właściwościach. W naszych mieszkaniach najczęściej posiadamy Mirt pospolity (Myrtus communis), często nazywany mirtem panny młodej. Ta nazwa ma swoje korzenie w symbolice, ponieważ mirt jest symbolem płodności i czystości, dlatego często można było spotkać pannę młodą z wiązanką tego krzewu. Mirt jest wiecznie zielonym krzewem delikatnym, luźno rozgałęzionym o skórzastych, małych i owalnych liściach, które po roztarciu użyczą nas przyjemnym zapachem. Oprócz tego od maja do lipca, zachwyca licznym, białym lub zróżnicowanym kwieciem, wyrastającym z kątów liści. Z czasem kwiaty przemienią się na niebieskie lub białe jagody, które są jadalne. Mirt należy do rodziny mirtowatych i przywędrował do nas z Azji Mniejszej i basenu Morza Śródziemnego. W naturalnych warunkach osiąga nawet 5 metrów wysokości, a w naszych warunkach zaledwie 30-100 cm. Możemy się spotkać również z formą pienną.

MLECZ

Mlecz, łyczoga (Sonchus L.) – rodzaj roślin jednorocznych, dwuletnich i bylin należących do rodziny astrowatych. Rodzaj liczy około 60 gatunków występujących na terenie Europy, Azji i Afryki. Niektóre gatunki stały się chwastami ruderalnymi i znacznie powiększyły zasięg występowania. Gatunkiem typowym jest Sonchus oleraceus . Nazwa "mlecz" jest w polskim nazewnictwie botanicznym zastrzeżona dla rodzaju Sonchus. W języku potocznym używana jest do określania również mniszka.

MODRZEW

Modrzew europejski jest gatunkiem środkowoeuropejsko-górskim. Występuje głównie w Alpach i Karpatach, gdzie zasięg jego łączy się z zasięgiem modrzewia polskiego. W Alpach przeważnie występuje w partiach wyższych; dolna granica występowania nie schodzi poniżej 500 m; na wysokości 1600—2200 m tworzy rozległe lasy wraz ze świerkiem i limbą, a pojedyncze okazy można znaleźć na wysokości 2500 m n.p.m. W Polsce osiąga północną granicę zasięgu i naturalnie występuje tylko w Tatrach, w pasie na wysokości 800—1550 m n.p.m., a w postaci karłowatej nawet do piętra turniowego.

MORELA

Morela to niewielkie drzewo owocowe z rodziny różowatych, pochodzące z Azji Centralnej i Wschodniej, uprawiane szeroko w ciepłych obszarach strefy umiarkowanej. Do Europy zostało sprowadzone przez Arabów w początkach ery nowożytnej. W Polsce uprawa moreli jest niepewna z powodu częstego przemarzania kwiatów podczas wiosennych przymrozków lub wymarzania drzew podczas surowszych zim. Drzewo składa się zwykle z kilku niezbyt grubych pni o wysokości kilkunastu metrów. Liście jajowate lub sercowate, kwiaty białe lub różowe, owoce kuliste pestkowce, pomarańczowe, z omszałą skórką. Owoce są bardzo smaczne, spożywane w postaci surowej lub suszonej, kompotów, dżemów lub konfitur. Suszone morele mają niezwykle silne działanie zasodotwórcze i znajdują zastosowanie w leczeniu nadkwasoty.

MORSZCZYN PĘCHERZYKOWATY

Morszczyn pęcherzykowaty, gatunek z rodzaju morszczyn, glon morski z rodziny morszczynowatych występujący w chłodniejszych strefach Oceanu Atlantyckiego i Spokojnego, w Morzu Północnym i Bałtyckim. Rośnie na głębokości do 15 metrów i często jest wyrzucany na brzeg przez sztormowe fale. Roślina tworzy wstęgowatą rozgałęzioną plechę, długości około jednego metra przymocowaną do skał i kamieni podmorskich. Wzdłuż jej środka znajduje się zgrubienie oraz pęcherze powietrzne utrzymujące plechę w pozycji pionowej a po oderwaniu od podłoża, na powierzchni wody. Rozmnaża się wyłącznie płciowo za pomocą organów rozrodczych, plemni i lęgni, umieszczonych na oddzielnych okazach. Surowcem leczniczym są zbierane na brzegach plechy, oczyszczone i wysuszone. Morszczyn z Bałtyku zawiera około 0,05 % związków jodu. W morszczynie atlantyckim ilość ta może wynosić do 3,5 %. Morszczyn zawiera również, polisacharydy, sole mineralne, kwas alginowy, mannitol, nadającą mu barwę brunatną fukoksantynę i inne związki. Swoje działanie lecznicze zawdzięcza związkom jodu, łatwo przyswajalnym przez człowieka. Jod jest pierwiastkiem niezbędnym do syntezy hormonów tarczycy decydujących o dynamice przemian energetycznych w organizmie. Preparaty z morszczynu znajdują zastosowanie w leczeniu niedoczynności tarczycy, w profilaktycznym uzupełnianiu mikroelementów w diecie, w leczeniu miażdżycy i uporczywych zaparć u osób otyłych. Morszczyn jest składnikiem niektórych mieszanek ziołowych produkowanych przez Herbapol.

MORWA

Morwa czarna jest drzewem osiągającym wysokość od 10 do 15 m w zależności od warunków w jakich wzrasta. Pień drzewa morwowego jest prosty, często rozgałęziający się na kilka solidnych konarów. Kora drzewa jest brązowego koloru, w dotyku bruzdkowana i dosyć szorstka. Liście morwy czarnej są owalnego kształtu, ostro zakończone, natomiast u nasady blaszki są sercowato wcięte. Brzeg liści morwy czarnej jest grubo piłkowany. Drzewo to posiada kwiaty męskie, które składają się z czterech płatków i czterech pręcików. Są one zebrane we wzniesione kotki. Kwiaty żeńskie są natomiast zebrane w krótko-szypułowych główkach o zalążniach z dwoma słupkami. Drzewo morwy czarnej kwitnie w maju lub w czerwcu. Owoce morwy czarnej, które są jadalne, są kulistego lub owalnego kształtu, osiągające długość do 2 ,5 cm. Owoce te są bardzo soczyste o słodko-kwaśnym smaku (zawierają znaczne ilości witaminy C) i dojrzewają przeważnie w miesiącu sierpniu.

MUCHOŁÓWKA

Muchołówka, należąca do rodziny Rosiczkowatych jest rośliną owadożerną, co czyni z niej niezwykle atrakcyjny okaz dla miłośników uprawy niezwykłych roślin. Bylina ta rozwinęła w sobie zdolność do czerpania substancji odżywczych z organizmów żywych, gdyż w rejonie gdzie występuje w naturze gleba jest bardzo uboga w substancje odżywcze. Otóż Muchołówka pochodzi z nadbrzeżnych, podmokłych terenów USA. Występuje na dość niewielkim obszarze w okolicach Karoliny Północnej i Południowej. W naturze roślina rośnie na bagnach o kwaśnym, piaskowo - torfowym i ubogim w składniki odżywcze podłożu. Żyje w klimacie wilgotnym, ciepłym gdzie temperatura w lato i na wiosnę waha się w granicach 9-30°C, natomiast w zimę dochodzi nawet do -7.