OCZAR WIRGIŃSKI

Oczar wirginijski pochodzi ze wschodnich i środkowych rejonów Ameryki Północnej. Jest to wyprostowany, rozłożysty krzew dochodzący do 3m wysokości. Najlepiej stosować jako pojedyncza roślina do większych ogrodów oraz parków. Ze względu na szybsze od innych oczarów kwitnienie kwiaty często pojawiają się już późną jesienią. Kora wykorzystywana jest do produkcji kosmetyków (kremy itp.). Oczar wirginijski kwitnie w zimie.

OGÓRECZNIK LEKARSKI

W starożytnym Rzymie i Grecji ogórecznik uchodził za roślinę chroniącą przed smutkiem i melancholią. Pliniusz uznał, iż jest to roślina pozwalająca na dobrą zabawę i przynosząca szczęście. Liście i kwiaty dodawano do trunków, którymi pojono tych, którzy idą walczyć, aby byli męscy i odważni. Ogórecznik doczekał się opisu w XIII wieku. Albert Wielki czynił to uznając, iż należy poinformować świat o leczniczych właściwościach tej rośliny. W XVI wieku John Gerard - zielarz cytował powiedzenie: "Ego borago gaudia semper ago", co tłumaczono: " Ja ogórecznik, zawsze dodaję odwagi".
Ziemią ojczystą ogórecznika jest rozległy obszar śródziemnomorski aż po Iran. W Europie pojawił się prawdopodobnie dzięki Arabom. W Polsce uchodzi za chwast ogrodowy. We Francji i Anglii został potraktowany jako roślina uprawna.

OMAM WIELKI

Jest byliną o prosto wzniesionej i mocnej łodydze, górą rozgałęzioną i wyrastającą do 2 m wysokości. U szczytu zakończoną koszyczkami dużych, żółtych kwiatów, zebranych w baldachokształtną wiechę. Liście dolne odziomkowe, duże, do 50 cm długie, w górze coraz mniejsze. Kłącze ma silne, rogowate i pomarszczone. Korzenie walcowate i żółtawobrunatne. Kłącze z korzeniami, które wykopuje się od września do października w drugim lub trzecim roku uprawy. Surowiec oczyszcza się, myje, następnie kraje podłużnie, poprzecznie i suszy w suszarni lub na powietrzu w temperaturze nie wyższej niż 40° C.
Ma swoisty, aromatyczny zapach, a smak gorzki, palący i długotrwały. Jest higroskopijny, dlatego należy go przechowywać w zamkniętym naczyniu.

ORLIK

Orlik pospolity jest byliną z rodziny jaskrowatych Ranunculaceae. W stanie naturalnym rośnie dziko w Europie, także w Polsce. Należy do bylin krótkowiecznych. Ma pędy 40–80 cm wysokości i trójdzielne liście. Kwitnie pod koniec maja i w czerwcu. Kwiaty składają się z 5 listków okwiatu zwężających się w długie, na końcach lekko wygięte ostrogi oraz z 5 listków okwiatu bez ostróg. W uprawie znajdują się mieszańce zebrane pod nazwą Aquilegia × hybrida o kwiatach barwy białej, kremowej, błękitnej, różowej, koralowej i czerwonej.

ORZECH (LESZCZYNA POSPOLITA)

Można powiedzieć, że leszczyna pospolita (Corylus avellana) jest stara jak świat. Już w okresie polodowcowym należała do podstawowych gatunków w podszycie naszych lasów liściastych. Zwykle jest wielopniowym krzewem, rzadziej małym drzewem wielkości 4-5 m, o zielonych liściach, szorstkich z wierzchu, a od spodu miękko owłosionych. Leszczyna należy do najwcześniej kwitnących roślin. Często już w styczniu pojawiają się jej zwisające, żółte kotki długości 3-7 cm (męskie kwiatostany). Zwiastują wiosnę nie tylko ludziom, jej kwiaty bowiem mają mnóstwo pyłku, który jest ważnym i jedynym o tej porze źródłem pokarmu dla pszczół budzących się z zimowego snu. Warto wiedzieć, że pączki kwiatowe leszczyny zawiązują się już jesienią i przez kilka miesięcy pozo-stają w uśpieniu.

ORZECH KOKOSOWY

Palma kokosowa, Kokosowiec właściwy (Cocos nucifera L.) - jedyny gatunek z rodzaju kokos należący do rodziny palm.Nazwa palmy kokosowej w sanskrycie to kalpa vriksha, które tłumaczy się jako " drzewo, które dostarcza wszystkie potrzeby życia". Pochodzi z południowo-wschodniej Azji lub z północno-zachodniej Ameryki Południowej. Kopalne szczątki z Nowej Zelandii wskazują, że rośliny o małych orzechach kokosowych rosły tam już przed 15 milionami lat. Najstarsze skamieniałości były znajdowane w Radźastanie w Indiach. Jej owoce wyrzucone przez morze i zdolne do kiełkowania znajdowano w Norwegii. Obecnie jest najczęściej występującą palmą, gdyż rośnie wzdłuż wszystkich tropikalnych brzegów morskich.

ORZECH WŁOSKI

Jest to drzewo z rodziny orzechowatych wywodzące się z rejonów Europy południowej, choć występuje w wielu rejonach naszego globu: Europie, Azji, Ameryce. Pień tego drzewa osiąga wysokość nawet ponad 30m. Orzech włoski rośnie do 400 lat, rozpoczyna owocowanie około 12 roku życia. Drewno z orzecha włoskiego wykorzystywane jest m. in. do produkcji mebli. Liście, łupiny, kora i owoc wykorzystywane są w zielarstwie jako składniki lecznicze. Orzechy włoskie to podstawa zdrowego odżywiania.

OSET

Oset (Carduus L.) – rodzaj roślin z rodziny astrowatych. W języku potocznym nazwa ta jest stosowana także dla podobnych morfologicznie roślin należących do innych rodzajów. Gatunkiem typowym jest Carduus nutans. Kwiaty zebrane w dość duże, przeważnie półkuliste koszyczki. Dno koszyczka ze szczeciniastymi plewinkami. Listki okrywy zakończone cierniami. Wszystkie kwiaty w koszyczku to kwiaty rurkowate o podobnej budowie. Kielich przekształcony w pappus o pojedynczych włoskach, co najwyżej tylko z zadziorkami.

OSIKA

Osika jest jedynym rodzimym typowo leśnym gatunkiem topoli, występującym w borach mieszanych, często na skraju lasu i przy duktach leśnych. Zasięg jej występowania jest ogromny, największy ze wszystkich topól. Ma charakterystyczne jajowate, nieregularnie ząbkowane liście. Są one osadzone na długich, silnie, bocznie, spłaszczonych ogonkach, przez co drżą przy najlżejszym podmuchu wiatru. Dlatego topolę osikę nazywamy także topolą drżącą. Pień u starszych drzew, osiągających wysokość do 30 m, pokryty jest podłużnie spękaną czarniawą korą. Osika jest gatunkiem dwupiennym - na jednym drzewie występują tylko kwiaty męskie lub tylko żeńskie. Owocem topoli jest torebka zawierająca wiele biało owłosionych nasion, które unoszą się w powietrzu jak płatki śniegu. Lekkie i bardzo miękkie brudnobiałe drewno osiki o nie zabarwionej twardzieli przerabia się na sklejki i płyty wiórowe; ma ono również zastosowanie w produkcji celulozy i zapałek. Według wierzeń ludowych osikowe kołki są najskuteczniejszą bronią w walce z wampirami.

OSTROKRZEW

Ostrokrzew to gatunek krzewu z rodziny ostrokrzewowatych. Występuje w stanie dzikim w Europie i Afryce. Jest szeroko rozpowszechniony w Europie Zachodniej i w Ameryce Północnej jako uprawiana roślina ozdobna. W Polsce jest uprawiany. Jednak nasze zimy są dla niego zbyt surowe i często obmarza lub całkowicie przemarza podczas surowych zim. Jest wykorzystywany do dekoracji mieszkań w okresie Bożego Narodzenia. Ostrokrzew stosowany jest w ziołolecznictwie i medycynie ludowej. Napar z ostrokrzewu stosuje się w leczeniu kataru, zapalenia opłucnej, ospy wietrznej, stanów gorączkowych i reumatyzmu. Działa rozszerzająco na tętnice i lekko moczopędnie. Jagody działają wymiotnie i przeczyszczająco jednocześnie. Suszonych i sproszkowanych jagód używa się do hamowania zewnętrznych krwawień. Wilgotne okłady z kory i liści stosuje się w przypadku złamań kości i zwichnięć stawów.

OSTRÓŻKA POLNA

Ostróżeczka (ostróżka) polna – Delphinium consolida L. = Consolida regalis S.F. Gray należy do rodziny jaskrowatych – Ranunculaceae. Jest pospolitym chwastem w zbożach. Roślina jednoroczna dorastająca do 30 cm wys. Kwiaty grzbieciste barwy niebieskiej lub fioletowej, górna część okwiatu z ostrogą. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Owocem jest mieszek.